کمي آن طرفتر (اين کوچه بن بست است)

براي يک دليل ساده : او يک دختر از سرزمين دور افتاده ي برزيلي بود ، بدون تجربه ي زندگي(به جز يک مدرسه ي خوب )، با دانش فراوان از برنامه ها ي تلويزيون و يک حقيقت که او زيبا بود. اين براي رويارويي با جهان کافي نبود

ماريا گروهي از مردم را ديد که مي خنديدند و به دريا نگاه مي کردند، اما مي ترسيدند که به داخل آب بروند. دو روز قبل، او همين احساس را کرده بود، اما در حال حاضر ديگر نمي ترسيد. هرگاه که دلش مي خواست به داخل آب ميرفت، مثل آنکه آنجا بدنيا آمده بود . آيا اروپا هم همين طوري پيش نخواهد رفت؟

خودت را فر يب نده

:از دفترچه ي يادداشت ماريا، روزي که مرد سوييسي را ملاقات کرد.

همه به من مي گو يند که دارم تصميم اشتباه ي مي گيرم، اما اشتباه کردن بخشي از زندگي است . جهان از من چه مي خواهد؟ آ يا مي خواهد که هيچ ريسکي نکنم، و به جا يي برگردم که از آن آماده ام چون جرات آن که به زندگي "بله" بگويم را نداشتم؟

من اولين اشتباهم را در يازده سالگي کردم، وقتي آن پسر از من پرسيد که آيا مي توانم به او مداد قرض دهم؛ از آن زمان، تشخيص دادم که بعضي اوقات تو هيچ شانس دومي به دست نمي آوري و بهترين اين است که هدايايي که دنيا به تو مي دهد را قبول کني.البته ريسکي در اين کار است، اما آيا ا ين ريسک بزرگتر از چهل و هشت ساعت دراتوبوس نشستن تا اينجا و وقوع اين حادثه است؟ اگر من قرار است به کسي يا چيزي وفادار باشم، اول از همه بايد نسبت به خودم با وفا باشم . اگر من به دنبال عشق واقعي مي گردم، ابتدا بايد توانايي يک عشق متوسط را در خودم کشف کنم، تجربه ي کمي که از زندگي دارم به من درس داده که هيچ کس صاحب هيچ چيز نيست،

همه چيز يک فر يب است، و اين مورد همانند چيزها ي غيرمادي در مورد ماديات هم صادق است . تمام کساني که چيزي را از دست داده اند هميشه فکر مي کنند آن چيز برا ي هميشه ماندگار است (که بارها براي خود من هم اتفاق افتاده)و در آخر نتيجه گرفته اند هيچ چيز واقعا به آنها تعلق ندارد. و اگر هيچ چيز به من تعلق ندارد، هيج دليلي ندارد که وقتم را برا ي جستجو ي چيزهايي که برا ي من نيستند، تلف کنم . بهتر ين آن است که جوري زندگي کنم که امروز روز اول و آخر زندگي ام است.

از دفترچه ي خاطرات ماريا وقتي هفده ساله بود.

هدف من اين است که عشق را بفهمم . وقتي عاشق بودم، احساس زنده بودن مي کردم و مي دانم هر چيزي که الان دارم، هر چه قدر هم جالب به نظر برسند اما من را هيجان زده نمي کنند. اما عشق چيز وحشتناکي است : دوست دخترها يم را مي بينم که زجر ز يادي

مي کشند و نمي خواهم در وضعيت مشابه ي باشم . آنها به من و پاکي ام مي خنديدند، اما حالا از من مي پرسند که من چگونه مي توانم مرد ها را خوب کنترل کنم . من مي خندم و چيزي نمي گو يم؛ چون مي دانم که پيشگيري زجرآور تر از دردها ي بعدش است: من به طور ساده اصلا عاشق نمي شوم. هر روز که مي گذرد من بيش تر متوجه مي شوم مردها چه قدر موجودات ضعيفي هستند، چه قدر بي ثبات، نا امن و غافلگير کننده هستند.... چند تا از پدرها ي دوست دخترانم به من پي شنهاد عشق باز ي داده اند، اما من هميشه در خواست آنها را رد مي کنم . اوايل از رفتار شان شوکه مي شدم، اما حالا  فکر مي کنم همه ي مردها اين طوري هستند. اگر چه هدف من اين است که عشق را بفهمم، و اگر چه برا ي من فکر کردن در مورد آدم ها يي که قلبم را به آنها داده ام زجرآور است، اما متوجه شده ام

آنها که قلب مرا لمس کرده اند از برانگيختن جسم من عاجز بوده اند، و آنها که جسم مرا برانگيختند از لمس قلب من عاجز بودند.

وقتي ما کسي را مي بينيم و عاشق مي شو يم، احساس مي کنيم که همه ي دنيا با ما است . من امروز اين اتفاق را حس کردم ، وقتي خورشيد غروب مي کرد. ولي اگر چيز اشتباهي اتفاق بيافتد، هيچ چيزي باقي نمي ماند! هيچ مرغ ماهي خوار ي! هيچ موسيقي از راه دور، نه حتي مزه ي لب ها ي او. چگونه ممکن است اين همه زيبايي در يک آن ناپديد بشوند؟زندگي خيلي سريع حرکت مي کند.با يک ماجرا در يک ثانيه ما را از بهشت به جهنم مي رساند.

مدام خودش را سرزنش مي کرد که

چرا آنطور احمقانه از پسر فرار کرده بود، از چيز ي که بيشتر از هر چيز ديگر ي دوستش داشت ... روز قبل از اينکه سال تحصيلي جديد شروع شود او به تنها کليساي شهر رفت و رو به تمثال سن آنتوني قسم خورد که خود پيشقدم بشود وسر صحبت را با پسر باز کند روز بعد، ماريا بهترين لباسش را که مادرش برا ي آن روز بخصوص دوخته بود پوشيد و به سمت مدرسه راه افتاد، خدا را شکر کرد که تعطيلات بالاخره تمام شده بود . اما اثري از پسر نبود، تمام روزها ي آن هفته يکي يکي همراه با زجر سپري مي شدند اما از پسر خبري نبود تا اينکه بعضي از همکلاسيهايش به او گفتند که پسرک از شهر رفته !يک نفر گفت : رفته يه جاي دور آنوقت، ماريا فهميد که واقعا بعضي چيزها برا ي هميشه از دست مي روند، او همچنين ياد گرفت جاي ي وجود دارد که به آن مي گويند : يه جا ي خيلي دور ! فهميد که دنيا خيلي پهناور است و شهر او خيلي کوچک؛ و اينکه آدم ها ي دوست داشتني و جذاب هميشه مي روند... او هم دلش مي خواست آنجا را ترک کند، اما هنوز خيلي جوان بود. اين جوري بود که او يک روز نگاهي به خيابان ها ي خسته کنندهء شهرش کرد و تصميم گرفت روزي رد پسرک را دنبال کند ... نهمين جمعه پس از رفتن پسرک، زانو زد و از مريم مقدس خواست که او را از آنجا ببرد ماريا برا ي مدتي بسيار غمگين بود و بيهوده سعي مي کرد ردي ا ز پسرک پيدا کند، اما هيچ کس نمي دانست که پدر و مادر او به کجا رفته بودند . ماريا کم کم متوجه شد دنيا خيلي بزرگ است، عشق خيلي خطرناک است .

برخلاف دخترها ي همسن اش مشتاقانه در انتظار رفتن به مدرسه مي ماند، براي همين آخر هفته ها به نظرش کند و غمگين مي گذشتند . کند تر از آن چيزي که بايد برا ي يک بچه بگذرد مثل کند ي ساعت ها براي آدم بزرگ ها . او فهميد که بلند ي روزها دليل ساده اي دارد، اينکه او فقط 10 دقيقه با کسي که دوستش دا رد سپري مي کند و هزاران ساعت با فکر و خيال او . بعد فکر کرد چه لذتي دارد اگر روزي بتواند با او صحبت کند ... و همين هم شد يک روز صبح، در راه مدرسه، پسر نزديک آمد و پرسيد مي شود يک مداد به من بدهي؟ ماريا جوابي نداد . راستش را بخواهيد خيلي از اين نزديک شدن بي مقد مه برآشفته شده بود به خاطر همين قدم ها يش را تندتر کرد، خيلي ترسيده بود وقتي ديده بود او دارد به طرفش مي آيد. وحشت کرده بود که نکند پسر بفهمد که او دوستش دارد، که مشتاقانه منتظرش مي مانده، که چقدر در روياهايش دست پسر را گرفته و با او راه مدرسه را رفته و آن راه را با هم ادامه داده اند، تا آخرش، تا جاي ي که مردم مي گفتند يک شهر بزرگ است و ستاره ها ي سينماو تلويزيون، با کلي ماشين و سينما و کلي کارها ي جالب و بامزه برا ي انجام که صبح ازش سر زده بود عذاب مي کشيد، اما در عين حال چيز ي تسلايش مي داد باقي روز اصلا حواسش به درسهايش نبود و همه اش از رفتار احمقانه اي که داد، اينکه مي دانست پسر هم تمام اين مدت به فکر او بوده و مداد تنها بهانه اي بوده برا ي شروع صحبت . از آنجا مطمئن بود که وقتي پسر آمده بود جلو خودش در جيبش مداد داشت . منتظر دفعهء بعد ماند و تمام آن شب، و شب ها ي بعدش، با خودش حرف هاي ي را که بايد به پسر مي زد مرور کرد تا وقتي که بالاخره راه شروع کردن قصه ا ي را پيدا کرد که هيچ وقت تمام نمي

شد . اما با اينکه آنها باز هم در کنار هم به مدرسه مي رفتند دفعهء بعدي وجود نداشت، بعضي وقت ها ماريا درحاليکه توي دست راستش يک مداد نگه داشته بود چند قدم جلو مي رفت و سا ير اوقات هم ساکت، در حاليکه داشت با عشق پسر را تماشا مي کرد، پشت سر او راه مي رفت. پسر حتي يک کلمهء ديگر با او حرف نزد و ماريا مجبور بود تا آخر سال تحصيلي خودش را با نگاه کردن و دوست داشتن او در سکوت راضي کند

زني در شهر بود، يک گناهکار؛ وقتي او فهميد که مسيح در خانه ي يک رياکاراست، يک کوزه مرمر ين از مرهم به آنجا برد او پشت پاها ي مسيح ايستاد ، در حال گر يه، پاها ي مسيح را با اشک ها ي خود خيس کرد و آنها را با موهاي خود خشک کرد، پاها ي او را بوسيد و بر آنها روغن ماليد وقتي رياکار که با مسيح شرط بسته بود اين صحنه را ديد، با خودش گفت :"اگر اين مرد واقعا پيامبر بود، متوجه معن ي ا ين رفتار و آنکه از طرف يک زن گناهکار است "ميشدو مسيح به او پاسخ داد، شمعون، مي خواهم چيزي به تو بگو يم يک قرض دهنده دو بدهکار داشت . يکي آن که يک صد شاهي به او مد يون بود و ديگري پنجاه . وقتي آنها پول نداشتند که قرض او را پس دهند، او هر دو را

بخشيد. کدام يک او را بيشتر دوست خواهند داشت؟شمعون پاسخ داد : " من فرض مي کنم آن کسي که بيشتر بدهکار بود ". و مسيح به او گفت : " تو درست قضاوت کرده اي " مسيح به سمت زن بر گشت و به شمعون گفت : اين زن را مي بيني؟ تو به من هيچ آبي ندادي تا پاهايم را بشويم، اما اين زن پاهاي مرا با اشک خود شست، و با موها يش خشک کردتو به من بوسه اي ندادي: اما او از زماني که من آمده ام بوسيدن پاها ي مرا متوقف نکرده است. تو بر سر من روغن نماليدي اما او اين کار را کردبه اين دليل به تو مي گويم که گناهان او بخشيده شد به خاطر عشق ز يادش. اما برا ي عشق کم، بخشايش کمتري است.